சில்ப சாஸ்த்ரம்

MAHA PERIYAVAஜகத்குரு ஸ்ரீ சந்திரசேகரேந்திர ஸரஸ்வதி சங்கராச்சாரிய ஸ்வாமிகள்

ஆலய நிர்மாணம் என்றவுடனேயே சில்ப சாஸ்த்ரமும் வந்துவிடுகிறது. லோகமே ப்ரமிக்கும் சில்பங்கள் எண்ணி முடியாமல் கொட்டிக் கிடக்கிற தேசம் இது. சித்த விகாரத்தை உண்டுபண்ணுவதற்கில்லாமல், சித்தத்தை சுத்தம் செய்வதற்காக தெய்வ ஸம்பந்தமாக்கப்பட்ட சில்பங்கள். Cultural heritage ( பண்பாட்டு பிதுரார்ஜிதம் ) என்று இவற்றைப் புகழ்ந்துவிட்டால் போதாது. சில்பிகளுக்கும், ஸ்தபதிகளுக்கும் ஊக்க உத்ஸாஹங்களைத் தந்து கெளரவப்படுத்தி, அவர்களிடம் பலபேர் போய் கற்றுக் கொள்ளத் தூண்டுதல் தர வேண்டும்.

இதற்கும் கவர்ண்மென்டில் பள்ளிக்கூடம், பயிற்சிசாலை வைத்திருக்கிறார்கள். நல்லவேளையாக இந்த சாஸ்த்ரம் ஆதியிலேயே ப்ராம்மணர்களால் கற்பிக்கப்பட்டு, தற்பித்துச் செய்யப்பட்ட வேறு ஒரு ஜாதியாரிடம் குலத்தொழில் முறையாகப் போய்விட்டதால் இதிலே இப்போது அதிகமாக சாஸ்த்ர விரோதமான அநாசாரங்களைக் கலக்க இடமில்லை.

Brihadeeswararஒரு தூணில் வேலைப்பாடு செய்வது, ஒரு மூர்த்தி அடிப்பது என்றால் நாள் கணக்கில் ஒவ்வொரு நாளும் மணிக்கணக்காக உழைத்தால்தானே முடியும்? இதில், ப்ராம்மணன் உட்கார்ந்தால் அவன் சகலருடைய ஷேமத்துக்காகவும் பண்ண வேண்டிய யக்ஞ கர்மானுஷ்டானங்கள் என்ன ஆவது? அதனால்தான், வ்யாகரணம், தர்க்கம், மீம்சை முதலானதுபோல், தினமும் கொஞ்ச நேரம் வாயால் சொல்லி காதால் கேட்டு மனஸில் நிறுத்திக் கொள்வதாக இல்லாமல், நாள் பூரா உடம்பால் செய்ய வேண்டிய காரியத்திலேயே தன்னுடைய நோக்கத்தையும் ப்ரயோஜனத்தையும் உடையதான சில்ப சாஸ்திரத்தைத் தனியாய் ஒரு வகுப்புக்கு விட வேண்டியதாயிற்று. இப்படியேதான் வைத்தியம் முதலானவற்றையும் ப்ராம்மணனானவன் ‘தியரி’யை மட்டும் போதித்து குலத் தொழிலாக இன்னொரு வகுப்பாருக்குத் தந்தது.

அதைப் பெற்றுக் கொண்டவர்களுக்கும் அதனால் ஜீவனோபாயம் கிடைத்தது. இது ஒன்றே தொழில் என்பதால் அவர்கள் நல்ல ஒரு முனைப்பாட்டோடு அதிலே ஈடுபட்டு, சிறந்த செய் நேர்த்தியைப் பெற்றார்கள். அநுபவ மெருகு ஏற ஏற ‘தியரி’ என்று தெரியாமலே கூட தங்கள் பிள்ளைகளுக்கும், சிஷ்ய பிள்ளைகளுக்கும் ஒரு பழக்க ஸாமார்த்தியத்தாலேயே சில்பம் போன்ற கலைகளைச் சொல்லிக் கொடுக்க முடிந்தது.

ஆனால், தெரிய வேண்டிய அளவுக்குத் ‘தியரி’யும் தெரிந்து கொண்டு, எப்படி சாஸ்த்ர விரோதம் கொஞ்சமும் இல்லாமல் மூர்த்திகளைப் பண்ண வேண்டும், எப்படி மண்டபம்,விமானம் முதலானவை எழுப்ப வேண்டும் என்பதற்கெல்லாம் சில்ப சாஸ்த்ரங்களை ஒப்பிக்கிற ஞானமும் இவர்களுக்கு இருந்தது. ( இப்போதும் இருந்து வருகிறது )

தெரியாத விஷயத்தில், சந்தேகம் வருகிற விஷயத்தில் மாத்திரம் ப்ராம்மண குருவைக் கேட்டுக் கொண்டால் போதும் என்ற அளவுக்கு விச்வகர்ம வகுப்பு எனப்படும் இவர்களே இந்தக் கலையில் வித்தியாப்பியாசம் தர வல்லவர்களாகிவிட்டார்கள்.சமீப காலம் வரையில் நல்ல சதா சாரத்துடன் குடிமி, கச்ச வேஷ்டியுடன்தான் இவர்கள் இருந்து வந்திருக்கிறார்கள். இப்போதைய அவலநிலையிலும் கூட இவர்களில் ரொம்பப் பேர் இப்படி இருக்கிறதைப் பாராட்டிச் சொல்ல வேண்டும். இவர்களுக்கு பூணூல் உண்டு. சைவ போஜனம்தான் பண்ணுவார்கள். சமஸ்கிருத துவேஷமும், ப்ரம்மத் துவேஷமும் இல்லாமல் சில்ப சாஸ்த்ர பிரஹாரம் தொழிலைப் பண்ணுவார்கள். அதை நன்றாகப்படித்து விளக்கம் சொல்லும் ஞானம் உள்ளவர்களும் இவர்களில் உண்டு. இப்போது ‘சமதர்ம’ என்று எதுவோ ஒன்று சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார்களே அந்த ஐடியாலஜிப்படி சில்பத்திற்கு கவர்ண்மண்ட் ஸ்கூல் அல்லது காலேஜ் என்றால் இதுவெல்லாம் நஷ்டமாக நேரும்தானே என்றால், “ஆமாம்” என்றுதான் வருத்தத்தோடு பதில் சொல்ல வேண்டியதாகிறது.

“பின்னே, ‘இதில் அநாசாரம் அதிகமாக வராது‘ என்றீர்களே!” என்றால், அதிகமாக வராது என்றேனே ஒழிய வரவே வராது என்று சொல்லவில்லையே! காரணம், வேத சாஸ்த்ராப்பியாசத்திற்கு உள்ளதுபோல், அவ்வளவு கடுமையான நெறிகள் இதைக் கற்றுக் கொள்வோருக்கு இல்லை. நெறி கடுமையாய் இருக்கத்தான், தோஷம் ஏற்படவும் அதிக சான்ஸ் உண்டு. மேலும், ஆசாரத்திலே கொஞ்சம் முன்னே பின்னே இருப்பவர்கள் சிற்பக் கலை கற்றுக் கொண்டு மூர்த்திகள் அடித்துக் கோயில்கள் கட்டினாலும் கூட, அந்தக் கோயில்களுக்கு கும்பாபிஷேகம் பண்ணி, மூர்த்திகளை பிரதிஷ்டை செய்யும்போது ஸகல அநாசாரங்களும் மந்த்ர பூர்வமாக நிவ்ருத்தி செய்யப்படுவதால், நடுவில் ஏற்பட்ட தோஷங்களும் போய்விடுவதாக த்ருப்திப்படலாம்.

(Visited 67 times, 1 visits today)
Marquee Powered By Know How Media.
Loading...